Tierra de sueños

Entradas clasificadas como ‘Cajón de Sastre’

Quizá todo calmado, aunque quizá no

Jueves, 25 Octubre 2007 · Dejar un comentario

Realmente no sabía qué título poner, quizá no tenga mucho sentido con lo que voy a escribir, pero no se me ocurre nada más. Quizá lo cambie al finalizar, cuando encuentre algo bueno, o al menos relacionado, con lo que quiera que ponga, pues tampoco lo sé. Aunque pensándolo bien lo dudo bastante. Tengo la extraña costumbre (o no sé si tan extraña) de dar título a lo que escribo antes de empezar a hacerlo. Quién sabe si porque el campo en el que escribes el título está antes que el del texto… Pero es una costumbre, como otra más imagino.

Últimamete apenas he tenido que dar las gracias a nadie, pues realmente tampoco me ha brindado la oportunidad de hacerlo. Hoy quizá pueda darlas, aunque pensándolo de ese modo, hace tiempo que podría haberlas dado. No es una persona, sino a algo, una cosa. Un espacio, tampoco es material. Tiempo… tiempo se llama. Dicen que él ayuda a que todo se vaya pasando, a que todo se olvide y todo se enfríe. No me lo creo. O al menos conmigo no ha funcionado, no me ha sabido ayudar, o estaba ocupado en cualquier otra cosa o persona. Somos tantos millones de seres humanos en el mundo… estará ocupado ese tal tiempo…

No sé lo que digo………

Hasta pronto, multitud de lectores.

Categorías: Cajón de Sastre

Todo pasa, todo llega…

Sábado, 22 Septiembre 2007 · Dejar un comentario

Pasa los días. Cada vez vemos el verano como algo más lejano, aunque con recuerdos recientes. Es contradictorio. Nos asomamos a la ventana y vemos oscuridad y lluvia, un claro presagio de que el verano dijo adiós. Nos sentamos en el sofá, cerramos los ojos, y todavía vemos brillar los últimos rayos de sol, sin entonces saber que iban a ser los últimos en un tiempo presumiblemente corto, pero quién sabe…

Parece que fue ayer cuando escribía el último texto en este espacio… Parece que fue ayer y ya han pasado diecinueve días.

Sigo de igual forma, o prácticamente igual forma que cuando estaba sentado, en este mismo sofá, escribiendo lo que entonces escribí y que ni debo ni necesito recordar. Pasan los días, como todo va pasando. Todo pasa y todo sigue igual. Menos el tiempo, como todos podemos observar.

Sigo pensando en aquel día, aquel día que no debió terminar. Recuerdos, todo son recuerdos y me matan. Me van rasgando por dentro, poco a poco, como cual personaje enamorado en un libro parece haberse comido algún alimento con agujas en su interior…

No puedo decir que todos los días son malos, porque no lo son. Estaría mintiendo. Sí una mayoría de ellos, pero es algo con lo que tengo que vivir. Y que así sea. Más no se le puede pedir. Pongamos que hay algo, un pequeño detalle, que me aleja y me separa del mundo y del pensar diario. Algo que me llena, aunque viene en su justa, o no sé si injusta, medida. Casi en cuentagotas.

Todo pasa… dicen. Todo llega, lo sé. Cualquier momento por remoto que parezca acaba llegando.

Hasta pronto.

Categorías: Cajón de Sastre

Regreso de mi ausencia estival

Lunes, 3 Septiembre 2007 · Dejar un comentario

Sé que podría haber dicho que me iba. Al menos algo. Pero no, no lo hice. Todavía creo que no tengo un compromiso fijo con este espacio, y eso es algo que no acaba de convencerme del todo, pero ahí está. Creo que de momento seguirá así, pues no se me ocurre demasiado que poder hacer para remediarlo.

He estado de vacaciones, aunque no todo el tiempo. También estuve un tiempo desconectado de cualquier obligación, que aunque no lo parezca, también es un gran descanso digno de las mejores vacaciones que se puedan tener. En este periodo de descanso puedo decir que me he sentido bastante solo. Y no sé bien por qué, porque solo no he estado.

Quizá sea una soledad interior. Soledad ante el recuerdo podríamos llamarlo. Recuerdo cuando tenía todo lo que necesitaba, y ahora mismo carezco de todo lo que tenía. O lo que viene a ser lo mismo, de todo lo que necesito. Las últimas vacaciones fueron un tanto diferentes a estas. Tanto para bien como para mal. Estas vacaciones han tenido cosas que las pasadas no tuvieron, pero las pasadas también algunas otras que en estas no he podido tener ni disfrutar. Una pena pero no se puede evitar. Ya no contemos con las anteriores vacaciones, las del año anterior…

Si fuera mujer podría achacar esta tontería a unas hormonas algo revueltas y proximidad a esa etapa mensual que a las mujeres no les gusta demasiado, y entre otras cosas, les cambia ligeramente el carácter. Lástima que sea hombre y esta tontería no tenga clara explicación, pues no encuentro motivo por el cual consolarme e intentar olvidar todo esto.

Voy a darme una ducha de agua fría y a cenar algo. Al menos sé que mañana será otro día, y otro día más que habrá pasado… ¿Cuándo podré contar los minutos por alegrías?

Categorías: Cajón de Sastre

Gallego

Sábado, 11 Agosto 2007 · Dejar un comentario

Aínda que non é algo que vaia facer a miúdo quero pór esta entrada noutro idioma diferente ao que sempre usarei neste weblog.

Xunto con todas as historias fantásticas da terra media, por exemplo a que dá ambientación e nome a este weblog, gústasme moito as linguas celtas. En maior grao, o galego.

Non se se ten moito que ver ou non, nin se garda semellanza, pero a min paréceme como que unhas cousas van, en certo xeito, ligadas ás outras.

Hei de matizar que escribindo entendo todo o galego que poida ir atopando, pero cando é en modo oral, todo váilleme das mans. A non ser, iso si, que vaian falando lentamente e que me dea tempo a pensar e ir asociando.

Realmente non se que máis engadir nesta entrada, pero quería facer algo en galego. O malo que ten é que cando é unha lingua que non estás afeito usar, ao non poder expresarche da mesma xeito, perdes un pouco de creatividade (ou imaxinación) e costa máis o facer saír as palabras…

Categorías: Cajón de Sastre

Ayudándome

Jueves, 9 Agosto 2007 · Dejar un comentario

No sé qué es lo que harán otras personas, pero generalmente yo intento ayudar a los demás cuando tienen un problema. Más frecuentemente a las personas que, por un motivo u otro, me importan… pero si soy consciente de que a alguien le ha ocurrido algo no dudo en echarle un cable en la medida de mis posibilidades. Sigo sin saber qué os pasará a los demás, pero a mí desde luego me entran muchas más ganas de ayudar a la gente cuando el problema en cuestión se trata de alguno por el que ya pude haber pasado yo. Y cuento todo esto porque hoy me ha pasado algo parecido a lo que aquí cuento.

Realmente no sé por qué sucede esto. No sé si es un intento de superar el problema, si es que todavía sigue ahí. O quizá si ya se fue, pero quedan otros (desgraciadamente siempre los hay), sea una forma de desconectar de los tuyos, centrarte en los de otra persona, y aconsejarle qué sería mejor hacer aunque tú en su caso no fueras capaz de hacerlo. Ya se sabe, consejos vendo y para mí no los tengo.

Hoy me he dado cuenta de que una amiga tenía un problema. Problema además, por el que yo ya había pasado (y seguro que no soy el único), así que me dispuse a ofrecerle mi ayuda para lo que fuera posible. Tal como hubiera hecho yo en su lugar me contestó, de una forma muy cordial y amable, que gracias pero que no era necesario, que todo apsará cuando tuviera que pasar, y que no se podía hacer mucho porque los problemas (y sobre todo de este tipo) pasen, porque pasan cuando llega el momento de que pasen.

Aunque nadie me lee, sí me gustaría que alguien me dijera si esto suele suceder, y por qué sucede… Y me estoy refiriendo a lo de ayudar a la gente con problemas que has tenido o tienes, pese a que el tuyo todavía no esté resuelto.

He dicho.

Categorías: Cajón de Sastre